[ ]
Mynd: Gísli Eyjólfsson
Árið 1896 bjuggu í Vestmannaeyjum innan við 600 manns. Línuöldin svokallaða skall hratt á og nú vildu allir eignast línu, sem áður hafði verið fordæmd. Helsta beitan á línu var gota, ýsa og langa. Síldin, hin mikla tálbeita, var ekki til taks enda erfitt að geyma hana þar sem engin voru frosthúsin. Skipshafnir byggðu sér kofa úr torfi og grjóti og söfnuðu þar snjó og ís á veturna. Í þessum kofum var síldin geymd, ef hún bauðst. Um aldamótin mátti finna slíka kofa víðs vegar um Heimaey. Hins vegar var lítið um snjó á veturna þá sem nú og höfðu menn oft mikið fyrir að afla hans og færa í kofana. Mönnum varð því fljótlega ljóst að beitugeymslur sem þessar voru ekki líklegar til árangurs til lengri tíma. Íshús, líkt og víða þekktust, þyrftu Eyjamenn að eignast.
Sunnudaginn 15. september 1901 var haldinn almennur fundur í kauptúninu þar sem umræðuefnið var bygging íshúss. Fundurinn var vel sóttur og létu menn í ljós mikinn áhuga á málinu. Eftir nokkra umræðu gáfu sig fram 45 fundarmenn sem reiðubúnir voru að leggja fram hlutafé til stofnunar hlutafélags um íshúsið. Fór svo að samtals safnaðist hlutafé upp á 1.400 krónur. Kosin var fimm manna nefnd til að undirbúa stofnun félagsins og kynna sér gerð íshúsa. Voru það merkir menn samtímans sem komu þar að; Magnús Jónsson, Sigurður Sigurfinnsson, Gísli Lárusson, Magnús Guðmundsson og Árni Filippusson.
Þann 1. desember var boðað til stofnfundar þar sem samþykkt voru lög félagsins, teikningar,
og kostnaðaráætlun íshússins og fyrsta stjórn félagsins kosin. Í hana voru kosnir; Þorsteinn
Jónsson héraðslæknir, Árni Filippusson bókari, og Gísli J. Johnsen verslunarmaður. Varamaður var Magnús Guðmundsson útvegsbóndi.
Menn að störfum í íshúsi í Reykjavík. Mynd: Magnús Ólafsson
Högni Sigurðsson, bóndi á Heiði var fyrsti starfsmaður Ísfélagsins, íshússtjóri í hlutastarfi. Hann var fyrsti vélstjóri á Íslandi sem keyrði frystivél og fór til Danmerkur og lærði þau fræði á ótrúlega skömmum tíma. Högni starfaði hjá Ísfélaginu til ársins 1928.
Gísli J. Johnsen var formaður Ísfélagsins á upphafsárum þess og átti drjúgan þátt í vexti Ísfélagsins á fyrstu áratugum þess og lánaði því oft og tíðum stórfé úr eigin sjóðum. Hann lét af formennsku árið 1927.
Úrklippa úr Morgunblaðinu þriðjudaginn 10. janúar 1950.
Kjöt- og nýlenduvöruverslun Ísfélagsins um 1950.
Einar Sigurjónsson fæddist 7. janúar 1920 í Vestmannaeyjum. Hann var vélstjóramenntaður og nam einnig við Íþróttaskólann í Haukadal árið 1939. Hann tók minna fiskimannaprófið við Stýrimannaskólann í Reykjavík árið 1943. Í upphafi reri Einar til sjós hjá öðrum útgerðum sem vélstjóri en réðist í bátskaup með félögum sínum árið 1945. Þeir stunduðu útgerð og fiskverkun til ársins 1956, er Einar hóf störf hjá Ísfélagi Vestmannaeyja. Hann
sat einnig í stjórnum nokkurra fyrirtækja tengdum sjávarútvegi, lengst þó í stjórn Sölumiðstöðvar Hraðfrystihúsanna. Einar lést árið 1998. Maki hans var Hrefna Sigurðardóttir.
BYLTINGIN ÁRAMÓTIN 1956-1957
Eftir mikilvægt starf við eflingu fjárhags félagsins var á aðalfundi rétt fyrir áramótin 1956/1957 ákveðið að skipta út stjórn félagsins að mestu leyti. Félagið hafði fyrir það lagt í miklar fjárfestingar í tækjum og vélum, en allt hráefni vantaði til vinnslunnar. Einar Sigurjónsson var beðinn um að taka forystu sem framkvæmdastjóri Ísfélagsins af nýrri stjórn félagsins í lok árs 1956 og sinnti því starfi til ársins 1987. Hann varð einnig varaformaður stjórnar árið 1963. Verkefnin voru ekki létt enda hafði Ísfélagið átt í miklum rekstrarerfiðleikum um árabil. Með öflugu starfsfólki, nýjum hluthöfum og undir stjórn Einars tókst að snúa rekstrinum við og var Ísfélagið komið í hóp öflugustu
sjávarútvegsfyrirtækja á landinu örfáum árum síðar.
Ráðning Einars sem framkvæmdastjóra Ísfélagsins markaði kaflaskil í rekstri þess og tryggði hann, með miklum sóma, þær grunnstoðir sem Ísfélagið stendur á enn í dag.
Björn var fæddur 24. júní 1915 og lést 24. júní 1992, 76 ára að aldri. Björn lauk námi frá Samvinnuskólanum og hóf snemma verslunarrekstur
í Vestmannaeyjum, ásamt því að stunda útgerð og fiskvinnslu. Hann var formaður Útvegsbændafélags
Vestmannaeyja og Bátaábyrgðarfélags Vestmannaeyja. Hann sat í stjórn Ísfélagsins frá árinu 1957. Árið 1960 varð hann stjórnarformaður og gegndi þeirri formennsku í rúm 20 ár. Björn var kvæntur Sigurjónu Ólafsdóttur.
Undir stjórn Björns gekk Ísfélaginu vel og varð farsælt. Hann náði með mikilli ráðsemd að stýra félaginu í gegnum ýmsa erfiðleika, ekki hvað síst í kjölfar eldgossins árið 1973 og þegar uppi voru fjárhags- og rekstrarþrengingar
á áttunda áratugnum, sem leiddu til þess að öllu starfsfólki Ísfélagsins var sagt upp frá og með 1. ágúst 1980, en vinnsla hófst þó aftur 22. ágúst sama ár.
Mynd: Sigurgeir Jónasson
Brynjar VE 321 siglir framhjá höfuðstöðvum Ísfélagsins að Kirkjusandi í Reykjavík. Mynd: Loftur Ásgeirsson
Hraðfrystistöð Vestmannaeyja verður hrauninu að bráð 27. mars 1973. Hluti þessa húsnæðis hýsir FES-ið í dag. Mynd: Sigurgeir Jónasson
Jóhann Arngrímur Jóns hóf störf hjá Hraðfrystistöð Þórshafnar sem skrifstofustjóri árið 1976 og tók við sem framkvæmdastjóri tveimur árum síðar. Hann lét af störfum í árslok 2001 eftir 25 ára starf. Jóhann fæddist á Þórshöfn árið 1955 og ólst þar upp. Hann hóf nám í Samvinnuskólanum á Bifröst 1973 og lauk námi árið 1975. Jóhann sat í hreppsnefnd Þórshafnarhrepps 1982-98, sat í hafnarnefnd Þórshafnar um langt árabil og ýmsum fleiri nefndum á vegum bæjarfélagsins og sat á Alþingi fyrir Samtök jafnréttis og félagshyggju 1989-90. Í stjórnartíð Jóhanns skiptust á skin og skúrir í sjávarútvegi. Á þessum árum voru teknar ákvarðanir sem skiptu sköpum við uppbyggingu Þórshafnar og félagsins. Hefðbundin botnfiskvinnsla átti erfitt uppdráttar en uppsjávarvinnsla sótti í sig veðrið með tækniframförum til sjós og lands. Árið 1986 ákvað HÞ að umbreyta fyrirtækinu og taka þátt í þessari þróun. Jóhann er, ásamt fleiri Norðlendingum, frumkvöðull að veiðum Íslendinga í Barentshafi. Þær urðu grunnur að veiðiheimildum þeim í Barentshafi sem Íslendingar hafa í dag.
Eyjólfur Martinsson, Rósa Martinsdóttir og Einar Sigurjónsson á skrifstofu Ísfélagsins á áttunda áratugnum.
Þegar Einar lét af störfum sem framkvæmdastjóri 1987 tók Eyjólfur við af honum. Eyjólfur hóf fyrst störf hjá Ísfélaginu 1961 og starfaði þar allt til dauðadags við hin ýmsu störf, síðustu árin sem bókari. Eyjólfur lést 17. desember 2011, 74 ára að aldri. l KB
Sameining Hraðfrystistöðvarinnar og Ísfélagsins
Tímamót urðu 1. janúar 1992 þegar hlutafélögin Ísfélagið, Bergur Huginn og Hraðfrystistöð Vestmannaeyja sameinuðust undir merki Ísfélags Vestmannaeyja hf. Þá tók Sigurður Einarsson við sem forstjóri. Hann hafði áður verið forstjóri Hraðfrystistöðvar Vestmannaeyja frá 1975. Ákveðið var að firmamerki nýja félagsins væri skeifurnar sem verið höfðu merki Hraðfrystistöðvarinnar. Við sameininguna varð Ísfélagið eitt stærsta sjávarútvegsfyrirtæki landsins með kvóta sem nam 12.500 þorskígildum og réði yfir tveimur frystihúsum, fiskimjöls- og loðnuverksmiðju, netagerð, frystitogara, þremur ísfisktogurum, sex togskipum og þremur loðnuskipum. Markmið sameiningarinnar var aukin hagkvæmni í veiðum og vinnslu. Þrátt fyrir jákvæðni í byrjun í samstarfi Sigurðar og Magnúsar Kristinssonar, aðstoðarforstjóra, slitnaði upp úr samstarfinu og hóf Magnús rekstur Bergs-Hugins að nýju. Allt var þetta gert í góðu og blómstraði hagur beggja fyrirtækja meira en áður hafði gerst. Mynd: Sigurgeir Jónasson
Við komu Antares VE til Ísfélagsins í apríl 1996. Sigurður Einarsson, Grímur Jón Grímsson, skipstjóri og Magnús Kristinsson. Mynd: Sigurgeir Jónasson
Sigurður Einarsson kom til Vestmannaeyja árið 1974 til að taka við Hraðfrystistöð Vestmannaeyja. Frystihús félagsins hafði farið undir hraun í gosinu og mikið uppbyggingarstarf var því framundan. Það þýddi ekkert að gefast upp, áfram skyldi haldið. Frystihús félagsins var endurreist að Strandvegi 102 þar sem meginstarfsemin fer fram í dag. Einar Sigurðsson, faðir Sigurðar, átti Hraðfrystistöðina en hann rak fyrirtæki um allt land. Hraðfrystistöðin í Vestmannaeyjum og Hraðfrystistöðin í Reykjavík voru þar umsvifamestar. Ágúst, bróðir Sigurðar, tók við Hraðfrystistöðinni í Reykjavík árið 1977 og rak hana þar þangað til hún sameinaðist Granda hf. árið 1990.
Sigurður vann sér strax inn traust og virðingu samferðamanna sinna þrátt fyrir að vera ungur að árum. Hann var mun yngri en aðrir forystumenn í atvinnulífinu á þessum tíma, aðeins 25 ára gamall. Það leið ekki langur tími þangað til hann stóð þeim eldri jafnfætis sem forystumaður í atvinnulífi, hvort sem var í Vestmannaeyjum eða á fastalandinu.
Sigurður lét samfélagið í Eyjum sig miklu skipta og tók þátt í bæði félagsstarfi og bæjarmálum. Hann sat í bæjarstjórn fyrir Sjálfstæðisflokkinn á árunum 1986-1994 og fór aftur í framboð árið 1998 þegar hann leiddi lista Sjálfstæðisflokksins til sigurs. Það hlýtur að vera einstakt fyrir mann, eins umsvifamikinn og Sigurð, að leiða lista stjórnmálaflokks og vinna sigur með tæplega 60% fylgi og fá ekki eina einustu yfirstrikun.
Um áramótin 1991/92 urðu miklar sameiningar í Vestmannaeyjum í kjölfar erfiðleika í sjávarútvegi. Fiskiðjan og Vinnslustöðin sameinuðust undir nafni Vinnslustöðvarinnar og Ísfélagið og Hraðfrystistöðin undir nafni Ísfélags Vestmannaeyja. Sigurður varð forstjóri sameinaðs félags og undir hans forystu komst félagið í gegnum þá erfiðleika sem ríktu í atvinnulífinu í Vestmannaeyjum. Félagið varð öflugt undir hans stjórn og lagður var grunnur að umfangsmiklum fjárfestingum í uppsjávarfiski þó bolfiskurinn væri aldrei langt undan. Félagið á í dag veiðiheimildir í nær öllum tegundum sem veiddar eru á Íslandsmiðum.
Sigurður var dugnaðarforkur, vel skipulagður og nennti ekki að hanga yfir hlutum. Sem formaður bæjarráðs stytti hann fundartímann úr tæpum tveim tímum í 23 mínútur þó ekki bitnaði það á verkefnum ráðsins. Þannig gekk hann til allra verka, fumlaus, skipulagður og reyndi að komast að niðurstöðu. Hann var sanngjarn en um leið málafylgjumaður.
Sigurður var mikill fjölskyldumaður. Hann var kvæntur Guðbjörgu M. Matthíasdóttur, núverandi aðaleigenda Ísfélagsins og saman eignuðust þau fjóra drengi, þá Einar, Sigurð, Magnús og Kristin. Hafa þeir allir unnið hjá félaginu og komið að rekstri þess með einum eða öðrum hætti. Eftir andlát Sigurðar hefur fjölskyldan haldið áfram að byggja félagið upp sem stærstu hluthafar þess. Félagið hefur fjárfest mikið bæði til sjós og lands líkt og glæsileg frystihús og skip bera merki um. Það er í raun ótrúlegt að hugsa til þess hversu miklu Sigurður Einarsson áorkaði á stuttri ævi. Sigurður lést 4. október 2000 eftir stutt veikindi, þá 49 ára.
Mynd: Árni Sæberg
Ægir Páll Friðbertsson, framkvæmdastjóri Ísfélagsins 2001-2010. - Mynd: Óskar Pétur Friðriksson
Frá undirritun um kaup á útgerðarfyrirtækinu og togbátnum Dala-Rafni árið 2014.
- Mynd: Eyþór Harðarson.


Tangagata 1 · 900 Vestmannaeyjar
isfelag [hja] isfelag.is
Skrifstofan er opin kl. 10-12 og 13-15 virka daga